"Zo min mogelijk afhankelijk" - Interview bij woonlocatie Ellis
Bij woonlocatie Ellis in Nijmegen staat niet het zorgen voor bewoners centraal, maar het versterken van wat mensen zelf kunnen. Bewoners krijgen ruimte om hun eigen leven te leiden, hun netwerk te vergroten en onderdeel te zijn van de buurt. Begeleider Gijs, teammanager Melanie, gedragskundige Martine en bewoner Daisy vertellen hoe deze visie op zorg in de praktijk werkt. Hoe Ellis onderdeel is en bijdraagt aan een zorgzame samenleving.
Een plek waar je echt kunt wonen
Voor Daisy voelt Ellis als thuiskomen. Ze woont er inmiddels twee jaar. Daarvoor woonde ze bij Driestroom locatie Hillekensacker. Deze gehele locatie is verhuisd naar Ellis. Hiervoor is ze meerdere keren verhuisd. Juist daarom betekent deze plek veel voor haar. “Hier heb ik mijn eigen appartement. Dat geeft rust. Op mijn vorige plek woonde ik met een andere bewoner in een huis. Dat was ook goed, maar dit past beter bij mij.” Het verschil zit niet alleen in de woning zelf, maar ook in de manier waarop begeleiding wordt geboden. Bij Ellis is de zorg met name planbaar en flexibel waar nodig. “Ik heb twee vaste begeleidingsmomenten in de week. Daarbuiten kan ik mijn eigen dingen doen. Als ik hulp nodig heb kan ik die vragen, maar het voelt niet alsof je in een Zorginstelling woont. Dat gevoel wordt versterkt doordat Ellis midden in een appartementencomplex staat waar ook andere bewoners wonen, zonder ondersteuningsvraag. “Soms vergeet je gewoon dat je in een zorgomgeving woont. Het voelt gewoon als wonen in een gebouw met andere mensen.”
“Het streven is niet zo zelfstandig mogelijk, maar zo min mogelijk afhankelijk van begeleiding.”
Een andere manier van kijken naar zorg
Die ene zin vat volgens het team precies samen waar Ellis voor staat. Het doel is niet dat bewoners alles alleen moeten kunnen, maar dat ze zo min mogelijk afhankelijk worden van zorg. Gedragskundige Martine legt uit waarom dat belangrijk is. “Als wij alles blijven oplossen voor iemand, dan leert iemand het nooit zelf. Dan blijft iemand afhankelijk van begeleiding. Door ruimte te geven ontdekken mensen vaak dat ze veel meer kunnen dan ze zelf dachten.”
Dat vraagt soms een andere houding van begeleiders. Niet meteen ingrijpen, maar eerst kijken wat iemand zelf kan.
Begeleider Gijs: “Als team bespreken we soms bewust dat iemand iets zelf mag proberen, ook als we denken dat het misschien niet helemaal goed gaat. Daar leer je van. Dat geldt voor iedereen. Het betekent ook dat ondersteuning kan
opschalen en weer afschalen. In sommige periodes is intensieve begeleiding nodig. Op andere momenten juist minder.” Die flexibiliteit ervaart Daisy ook.
“Er zijn momenten geweest dat het even minder ging. Toen was er meer begeleiding. En nu is dat weer terug naar twee momenten per week. Dat werkt voor mij heel fijn.”
De buurt als onderdeel van het leven
Een belangrijk onderdeel van de visie bij Ellis is dat bewoners niet op zichzelf staan, maar onderdeel zijn van de wijk. Het gebouw is bewust
gemengd: bewoners van Driestroom wonen samen met andere bewoners in
hetzelfde complex. In het begin was dat voor iedereen even wennen. “Nieuwe bewoners, nieuwe buren, een nieuwe manier van wonen,” vertelt Daisy. “Maar
inmiddels kennen mensen elkaar steeds beter.” Bewoners spreken elkaar in de hal, drinken koffie samen of maken een praatje op het dakterras of beginnen zelfs een kookclubje. Om dat contact te stimuleren organiseerden bewoners samen een nieuwjaarsborrel voor het hele gebouw. “Daar kwamen bewoners van Driestroom én andere bewoners uit het complex,” vertelt Daisy. “Dat was heel gezellig.” Voor de zomer zijn er alweer nieuwe plannen. “We denken aan een barbecue voor het hele gebouw.”
“Soms vergeet je hier gewoon dat je in een zorgomgeving woont. Je woont hier gewoon.”
Op ontdekkingstocht in de wijk
Om de verbinding met de buurt verder te versterken organiseerde Ellis in 2024 een wijksafari. Samen gingen bewoners en medewerkers op ontdekkingstocht door de wijk. Waar zijn ontmoetingsplekken? Welke initiatieven zijn er al? En waar liggen kansen voor bewoners om mee te doen? Het doel was simpel: ontdekken wat er al is en hoe bewoners daar onderdeel van kunnen worden. “We wilden voorkomen dat iedereen op zijn eigen eiland blijft,” vertelt het team. “Door samen de wijk in te gaan leer je elkaar en de omgeving beter kennen.” De wijksafari bleek een groot succes. Het initiatief kreeg navolging: in 2025 namen ook de locaties Diepvoorde en Oude Weurtseweg het idee over. Daarmee groeit het idee achter de wijksafari langzaam verder binnen Driestroom.
Kleine verbindingen met grote waarde
De verbinding met de buurt levert bij Ellis steeds meer mooie voorbeelden op. Zo helpt een bewoner bij een honden uitlaatservice in de buurt, maken anderen muziek bij een verzorgingshuis aan de overkant en sluiten bewoners aan bij voorleesmomenten en activiteiten in de wijk. Ook ontstaan er nieuwe initiatieven, zoals Eilandgasten: een groep voor mensen die zich soms alleen voelen (op een eiland voelen) en graag nieuwe contacten willen leggen.
Volgens het team zit de kracht vaak in kleine dingen. Door mensen met elkaar in contact te brengen ontstaan er vanzelf nieuwe verbindingen en mogelijkheden. Soms organiseren bewoners zelfs hun eigen oplossingen. Zo regelde een bewoner tijdens een moeilijke periode zelf hulp vanuit de buurt: een maaltijdservice, een buurman die boodschappen deed en een restaurant
dat een extra maaltijd kookte.
Als mensen elkaar kennen, ontstaan er vanzelf verbindingen.
De visie achter deze manier van werken ontstond al ruim vóór de opening van Ellis. Tijdens de voorbereiding op de verhuizing werd samen met bewoners en medewerkers nagedacht over hoe wonen en begeleiding eruit moesten zien. Bewoners werden meegenomen in de plannen, konden vragen stellen en zelfs alvast een kijkje nemen in het gebouw voordat ze verhuisden. Ook het team werd bewust samengesteld. Niet iedereen voelde zich thuis bij deze manier
van werken. “Sommige medewerkers merkten dat hun zorghart vooral zat in het zorgen vóór mensen,” vertelt teammanager Melanie. “Deze visie vraagt juist dat je soms een stap terug doet.” Inmiddels staat Ellis binnen Driestroom
bekend als een locatie waar anders naar zorg wordt gekeken. Die aanpak blijft niet beperkt tot Ellis alleen. Binnen de organisatie wordt gekeken hoe elementen van deze manier van werken ook op andere locaties toegepast kunnen worden. Ellis laat daarmee zien hoe wonen, zorg en de buurt samen kunnen bijdragen aan een inclusieve samenleving. Door bewoners ruimte te
geven, verbinding te zoeken met de wijk en te kijken naar wat mensen zelf kunnen. Voor Daisy is het eigenlijk heel eenvoudig samen te vatten: “Hier heb ik rust. En ik weet dat er hulp is als ik die nodig heb.” En precies daar zit volgens het team de kern van hun visie: niet zorgen vóór mensen, maar mensen ondersteunen om hun eigen leven te leiden.
